Nöbetçi Eczaneler
UNESCO Dünya Mirası Listesi’nin göz bebeği, Osmanlı’nın parlayan yıldızı Safranbolu…
Tarihi evlerini titizlikle koruyoruz, sokaklarını her yıl milyonlara açıyoruz ama çok acı bir gerçeği gözden kaçırıyoruz: Bu şehirde çeyrek asırdır yeni bir “Safranbolulu” doğmuyor.
Kağıt üzerinde bir nesil yok ediliyor; peki ama neden?
24 YILLIK “KİMLİKSİZLEŞTİRME” SÜRECİ
Her şey 2002 yılında, Safranbolu Devlet Hastanesi’ndeki Kadın Doğum Servisi’nin kapısına kilit vurulmasıyla başladı. O tarihten bu yana Safranbolulu anneler, doğum sancıları başladığı an komşu ilçelerin veya Karabük merkezindeki hastanelerin yolunu tutmak zorunda kalıyor.
Resmi kayıtlarda doğum yeri, bebeğin nefes aldığı ilk yer olarak tescillendiği için, Safranbolu’nun öz evlatları nüfus cüzdanlarında başka yerlerin adını taşımak zorunda kalıyor. 2002’den beri bu topraklarda doğup da kimliğinde “Doğum Yeri: Safranbolu” yazan tek bir genç yok!
BİR ŞEHRİN RUHU KİMLİKLERDEN SİLİNİYOR
Bu mesele, sadece bir “hizmet eksikliği” olarak geçiştirilemeyecek kadar derindir. Aidiyet, insanın doğduğu toprakla kurduğu o ilk ve en güçlü bağdır.
“Binaları koruyarak UNESCO listesinde kalabiliriz ama insanımızın memleketine olan manevi aidiyetini resmi belgelerden silerek ‘Safranbolulu’ kimliğini yaşatamayız. Bugün Safranbolu’nun gençleri, kendi memleketlerinde birer ‘misafir’ gibi nüfusa kayıt ediliyor.”
BU BİR MARKA VE HAK MESELESİDİR
Dünya çapında bir turizm markası olan, kültürel mirasıyla övünen bir ilçenin; en temel insani ihtiyaç olan kadın doğum hizmetini sunamaması hayret verici bir tezatlıktır. Bu durum sadece bir sağlık altyapısı sorunu değil, aynı zamanda Safranbolu halkının tarihsel varlığına vurulan idari bir darbedir.
Aidiyet Krizi: Genç nesillerin memleket bağları kağıt üzerinde koparılıyor.
Hizmet Yetersizliği: Marka bir kentin, temel sağlık hizmetinde devre dışı kalması kabul edilemez.
İdari Kayıtsızlık: Çeyrek asırdır bu sorunun çözülememiş olması, yerel kimliğe verilen değeri sorgulatıyor.
YETKİLİLERE ÇAĞRI: BU AYIBI BİTİRİN!
Safranbolu’da doğum hizmetlerini yeniden canlandırmak, sadece tıbbi bir yatırım değil, bir halkın kimliğine sahip çıkma mücadelesidir. Bir insanın doğduğu yerin adını gururla kimliğinde taşıması en doğal hakkıdır. Yetkililer artık bu “hayret verici” tabloya son vermeli ve Safranbolu’nun kendi çocuklarını yeniden kucaklamasına izin vermelidir.
YORUMLAR