ANLATTIK AMA OLMADI

O kadar yazdık.
Cümleler kurduk, paragraflar açtık, kelimeleri özenle seçtik.
Her cümlenin içinden vicdan geçsin istedik.
Ama olmadı.

İnsan bazen anlatmanın bir şeyleri değiştireceğine inanır.
Doğru söylenirse, zamanında söylenirse, incitmeden söylenirse…
Bir yerlerde karşılık bulacağını düşünür.
Oysa bazı hakikatler, duyulmak için değil; görmezden gelinmek için vardır.

Bazı insanlar anlamaz.
Daha doğrusu anlamayı seçmez.
Çünkü anlamak, yerinden oynamaktır.
Alışkanlıkları, konforu, ezberleri geride bırakmayı gerektirir.
İnsan çoğu zaman yanlışı değil, yerleşik olanı savunur.

Biz nezaketi tercih ettik.
Sabrı…
Sükûneti…
Ama nezaket bazen yanlış anlaşılır.
Sükûnet, boşluk sanılır.
Oysa susmak, her zaman bilmemek değildir.

Anlattık.
Olmadı.

★

İnsanın karakteri, kelimelerle kolay şekil almaz.
Bazı düşünceler vardır; yıllar içinde sertleşir, kalınlaşır.
Üzerine ne söylerseniz söyleyin, içeri işlemez.
Söz orada yankı yapar ama iz bırakmaz.

Nasihat, ancak hazır olana ulaşır.
Yazı, ancak açılmayı kabul edene dokunur.
Diğerleri için kelimeler, sadece sestir.

Bu bir eksiklik mi?
Belki.
Ama daha çok bir tercih.

★

Hayat ise kelimeler gibi değildir.
Açıklamaz.
İkna etmeye çalışmaz.
Uyarmaz bile.

Sadece yaşatır.

Bazı insanlar ancak sonuçlarla yüzleştiğinde fark eder.
Çünkü hayat, anlatamadığını yaşatarak öğretir.
Sözün bittiği yerde, deneyim konuşur.
Yanlışın bedeli, en etkili uyarıdır.

Bu yüzden kelimelerle ikna olmayanlar,
hayatın diliyle karşılaşır.
Bu bir tehdit değil, bir tespittir.
Çünkü hayat kimseye açıklama yapmaz; sonuç üretir.

★

Biz yine de yazacağız.
Çünkü yazmak, sonucu değiştirmekten önce tanıklık etmektir.
Herkes anlamasa da, hakikat yazılmayı hak eder.

Anlattık.
Olmadı.

Ama yazmak, bazen oldurmaya değil;
olanı kayda geçirmeye yarar.